من هم مثلِ کمک‌خلبانِ کذايی دوست داشتم فاجعه‌ای بسازم. ولی در زمانه‌ای زندگی می‌کنيم که امکان‌پذيریِ فاجعه پيشاپيش از دست رفته است. اين‌همه از آشويتس گفتند و نوشتند. صدها «آشويتس» دارد گوشه و کنارِ جهان جلویِ چشمِ ما رخ می‌دهد و ما بی‌تفاوت ايم. کرخت شده ايم، خنگ شده ايم. حس‌گرهایِ‌مان از کار افتاده اند. مُرده و زنده‌مان برایِ همه‌کس يکسان است. در دلِ فاجعه زندگی می‌کنيم و درست از همين‌رو از آفرينشِ فاجعه عاجز ايم.

 ۹۴/۰۲/۱۵ 

بايگانی| نمايه| تماس